Mostrando entradas con la etiqueta Cerdá y Rico. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cerdá y Rico. Mostrar todas las entradas

miércoles, 19 de octubre de 2016

FRANCISCO DE CUEVAS. EPITAFIO A SU ESPOSA LUISA SIGEA DE VELASCO.


El esposo de Luisa Sigea de Velasco, Francisco de Cuevas, le hizo este epitafio en la lápida sepulcral.

Fue reproducido por:

  • Andreas Schottus (1.552-1.629), que enseñó en Toledo, en su libro "Hispaniae Biblioteca seu de Academiis ac bibliothecis. Item Elogia et nomenclator clarorum Hispaniae scriptorum" (Frankfurt: C. Marnium et haeredes, 1.608. Tomo II, Cap.IX, “Poetarum latinorum. De eruditis Hispaniae Foeminis”, pp. 343.
  • Aicher, Otto. Theatrum Funebre: Exhibens Per Varias Scenas Epitaphia Nova, Antiqua; Seria, Jocosa; Aevo, Ordine, Dignitate, Genere, Sexu, Fortuna, Ingenio, adeo & Stylo perquam varia, Cum Summorum Pontificium, Et Imperatorum Succincta Chronologia, Eorumque Symbolis Ac Epitaphiis; In Quatuor Partes Distinctum. Salzsburgo: J. B. Mayr, 1675. pág. 239.
  • Cerdá y Rico, Francisco. Clarorum hispanorum opuscila selecta et rariora tum latina, tum hispana. Madrid: Antonio de Sancha, 1781, pag. XXVII.
  • Silvestre Ribeiro, José. Luiza Sigea. Breves apontamentos historico-litterarios. Memoria apresentada á Academia Real das Sciencias de Lisboa, pelo socio effectivo José Silvestre Ribeiro. Lisboa: Typographia da Academia, 1.880. pág. 36.
  • Serrano y Sanz, Manuel. Biblioteca de Autores Españoles. Apuntes para una Biblioteca de escritoras españolas. Desde el año 1.401 al 1.833. Vol II. Madrid: Revista de Archivos, Bibliotecas y Museos, 1.905, pp. 399.
  • Prieto Corbalán, María R.. Epistolario Latino. Luisa Sigea. Madrid: Akal, 2007, pag. 38.
  • Amores Pérez, Raúl. "Biografía de Luisa Sigea Toledana. Una taranconera del siglo XVI en la corte portuguesa y española", in Seminario de Estudios Medievales y Renacentistas (SEMYR). Pérez Priego, M. A. (coord.). Melchor Cano y Luisa Sigea. Dos figuras del Renacimiento español. Tarancón: Ayuntamiento /Centro Asociado de la UNED, 2008, pág. 256.
  • martes, 4 de octubre de 2016

    CARTA DE LUISA SIGEA AL PAPA PABLO III EN CINCO IDIOMAS. (1546).

    Escrita originalmente en cinco idiomas: latín, griego, hebreo, árabe y caldeo, en 1546, aparece reproducida en:
  • Pacheco, Miguel. Vida de la Serenissima Infanta D. María, hija del rey D. Manuel, fundadora de la insigne capilla de Nuestra Señora de la Luz. Lisboa: Officina de Ivan de la Costa, 1675, ff. 96v.-97r
  • Cerdá y Rico, Francisco. Clarorum hispanorum opuscila selecta et rariora tum latina, tum hispana. Madrid: Antonio de Sancha, 1781.
  • Allut, Paul Auguste. Aloysia Sigea et Nicolas Chorier. Lyon: Chez N. Scheuring, Libraire-Editeur Imp. de Louis Perrin, 1.862, pág. 7, pp. 25-26.
  • Silvestre Ribeiro, José. Luiza Sigea. Breves apontamentos historico-litterarios. Memoria apresentada á Academia Real das Sciencias de Lisboa, pelo socio effectivo José Silvestre Ribeiro. Lisboa: Typographia da Academia, 1.880, pp. 25-26.
  • Bonilla y San Martín, A. “Clarorum Hispaniensium epistolae ineditae ad Humaniorum Litterarum Historiam Pertinentes”, in Revue Hispanique, VIII, 25-28 (1.901), pp. 122-123.
  • Epicedio 04. JAIME SALVADOR DE LA SOLANA. Epigrama por la muerte de Luisa Sigea. II.

    AD EAMDEM (ALOYSIAM SYGEAM)


    Auges Musarum numerum, Charitumque dearum,
    pieridum decima es tu mihi, quarta Charis

    Nuestra traducción sería:

    A LA MISMA (Luisa Sigea).


    Acrecientas el número de las musas y de las Gracias divinas,
    la décima Musa eres para mí, la cuarta Gracia.


    Vid.: Cerdá y Rico, Francisco.- Clarorum Hispanorum opuscula selecta et rariora, tum Latina tum Hispana, magna ex parte nunc primum in lucem edita. Madrid: Antonio de Sancha, 1781, pág. XXXI.





    Cfr. nuestra entrada "Décima Musa, cuarta Gracia y segunda Venus", en nuestro blog lenguayliteraturap.blogspot.com.es




    martes, 20 de septiembre de 2016

    BIOGRAFÍA. 05. EL LUGAR DE NACIMIENTO DE DIEGO SIGEO, SU PADRE.

    ¿Quién era este Diego Sigeo, que algunos lo tienen por oriundo de Francia y otros por toledano...?

    Lo más veraz que podemos testimoniar es que fue un humanista de reconocido prestigio, trabajando para doña María de Padilla la Comunera, y que huído de España junto a ella a tierras portuguesas, se convirtió en maestro de hijos de reyes en la corte portuguesa.

    Nada más (ni menos) podemos afirmar, con contundencia, sobre él.

    Fijemonos en lo que nos refieren de él sus contemporáneos:

    ①Alonso Fernández de Madrid (1561)[1], nos indicaba que Diego Sigeo era francés:

    «cuyo padre, françés de naçión, casó en Toledo, y con esta hija que allí le naçió se fue a Portugal y la pusso en Palacio, en servicio de la Prinçesa Doña María, hija del rey Don Manuel y de la Infanta de Castilla Doña Leonor».

    lunes, 9 de noviembre de 2015

    ALONSO FERNÁNDEZ DE MADRID. REFERENCIA A LUISA SIGEA.

    Alonso Fernández de Madrid (1474?-1559), arcediano de Alcor, y contemporáneo directo de Luisa Sigea de Velasco, hace referencia a ésta en su manuscrito "De la antigüedad y nobleza de la ciudad de Palencia, de sus fundaciones y destrucciones en veces diversas y de su insigne iglesia; cosas notables que en ella hay; con los nombres de los prelados que en ella han presidido y concurrencias señaladas en tiempo de cada uno" (Palencia: 1.561, fols. 463 y 464).

    Luego reprodujeron esta alabanza:

  • Antonio, Nicolás. "Biblioteca hispana nova sive hispanorum scriptorum qui ab anno MD ad MDCLXXXIV floruere notitia" (Tomo II. Madrid: Viuda y herederos de Joaquín Ibarra, 1.788, pág. 72).

  • Cerdá y Rico, Francisco. Clarorum hispanorum opuscila selecta et rariora tum latina, tum hispana. Madrid: Antonio de Sancha, 1781, pag. XXXV y XXXVI.
  • Silvestre Ribeiro, José. Luiza Sigea. Breves apontamentos historico-litterarios. Memoria apresentada á Academia Real das Sciencias de Lisboa, pelo socio effectivo José Silvestre Ribeiro. Lisboa: Typographia da Academia, 1.880, pág. 24.
  • Serrano y Sanz, Manuel. Biblioteca de Autores Españoles. Apuntes para una Biblioteca de escritoras españolas. Desde el año 1.401 al 1.833. Vol II. Madrid: Revista de Archivos, Bibliotecas y Museos, 1.905, pág. 397.
  • ____ .- Antología de poetisas líricas. Tomo I. Madrid: Revista de Archivos, Bibliotecas y Museos, 1915, pp. 19-20.
  • Prieto Corbalán, María R.. Epistolario Latino. Luisa Sigea. Madrid: Akal, 2007, pp. 37-38.
  • Amores Pérez, Raúl. "Biografía de Luisa Sigea Toledana. Una taranconera del siglo XVI en la corte portuguesa y española", in Seminario de Estudios Medievales y Renacentistas (SEMYR). Pérez Priego, M. A. (coord.). Melchor Cano y Luisa Sigea. Dos figuras del Renacimiento español. Tarancón: Ayuntamiento /Centro Asociado de la UNED, 2008, pp. 212-213.
  • jueves, 4 de diciembre de 2014

    Epicedio 01. JUAN DE MERLO TOLEDANO. Epicedio por la muerte de Luisa Sigea.

    El jesuita Andreas Schottus (1.552-1.629) en su libro "Hispaniae Biblioteca seu de Academiis ac bibliothecis. Item Elogia et nomenclator clarorum Hispaniae scriptorum" (Frankfurt: C. Marnium et haeredes, 1.608. Tomo II, Cap.IX, “Poetarum latinorum. De eruditis Hispaniae Foeminis”, pág. 342.), señala algunos de los poemas que se le dedicaron a Luisa Sigea de Velasco tras su fallecimiento, como este de Juan Merulo (de Merlo), noble toledano.

    Fue reproducido por:

    Aicher, Otto. Theatrum Funebre: Exhibens Per Varias Scenas Epitaphia Nova, Antiqua; Seria, Jocosa; Aevo, Ordine, Dignitate, Genere, Sexu, Fortuna, Ingenio, adeo & Stylo perquam varia, Cum Summorum Pontificium, Et Imperatorum Succincta Chronologia, Eorumque Symbolis Ac Epitaphiis; In Quatuor Partes Distinctum. Salzsburgo: J. B. Mayr, 1675. pág. 238.

  • Cerdá y Rico, Francisco.- Clarorum Hispanorum opuscula selecta et rariora, tum Latina tum Hispana, magna ex parte nunc primum in lucem edita. Madrid: Antonio de Sancha, 1781, pág. XXVII.
  • Serrano y Sanz, Manuel. Biblioteca de Autores Españoles. Apuntes para una Biblioteca de escritoras españolas. Desde el año 1.401 al 1.833. Vol II. Madrid: Revista de Archivos, Bibliotecas y Museos, 1.905, pp. 399-400.