Mostrando entradas con la etiqueta Ludovico Nonnio. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Ludovico Nonnio. Mostrar todas las entradas

miércoles, 21 de octubre de 2015

LUDOVICO NONNIO (LUIS NUNES DE ANTUÉRPIA). REFERENCIA A LUISA SIGEA DE VELASCO.

Ludovico Nonnio o Luis Nunes de Antuérpia (1.553-1645) en su obra "Hispania Sive Populorum, Vrbium, Insularum, ac Fluminum in ea accuratior descriptio" (Amberes: Jerónimo Verdussi, 1.607, pág. 185.) hace referencia a Luisa Sigea, en los mismos términos que estableció Juan Vaseo y otros.

Cfr., nuestra entrada "Juan Vaseo. Referencia a Luisa Sigea y Diego Sigeo".




«Non pigebit referre Aloysiam Sigaeam virginem Toletanam, quae cum sui aevi doctissimis viris conferri posset, suisseq. quinque linguarum adeo peritam, ut non immerito Paulus III. Pont. Max. litteras illius ad se scriptas videns Latine, Graece, Hebraice, Syriace et Arabice, admiratus fuerit in tenella hac et mustea virgine tam multiplicem ingenii fructum, in viris etiam rarum».

Y cuya traducción sería:
"No causa pena el referirnos a Luisa Sigea, virgen toledana, la cual como su padre puede ser considerada entre los varones más doctos, y fue de tal modo perita en cinco lenguas, que no inmerecidamente el Papa Paulo III, viendo unas cartas escritas para él en latín, griego, hebreo, siríaco y árabe, se admiró de que pudiera salir de una delicada y fresca doncella aquel fruto de tan variado ingenio, tanto más cuanto es muy raro en los hombres".
(Traducción de Raúl Amores).




jueves, 4 de diciembre de 2014

Epicedio 01. JUAN DE MERLO TOLEDANO. Epicedio por la muerte de Luisa Sigea.

El jesuita Andreas Schottus (1.552-1.629) en su libro "Hispaniae Biblioteca seu de Academiis ac bibliothecis. Item Elogia et nomenclator clarorum Hispaniae scriptorum" (Frankfurt: C. Marnium et haeredes, 1.608. Tomo II, Cap.IX, “Poetarum latinorum. De eruditis Hispaniae Foeminis”, pág. 342.), señala algunos de los poemas que se le dedicaron a Luisa Sigea de Velasco tras su fallecimiento, como este de Juan Merulo (de Merlo), noble toledano.

Fue reproducido por:

Aicher, Otto. Theatrum Funebre: Exhibens Per Varias Scenas Epitaphia Nova, Antiqua; Seria, Jocosa; Aevo, Ordine, Dignitate, Genere, Sexu, Fortuna, Ingenio, adeo & Stylo perquam varia, Cum Summorum Pontificium, Et Imperatorum Succincta Chronologia, Eorumque Symbolis Ac Epitaphiis; In Quatuor Partes Distinctum. Salzsburgo: J. B. Mayr, 1675. pág. 238.

  • Cerdá y Rico, Francisco.- Clarorum Hispanorum opuscula selecta et rariora, tum Latina tum Hispana, magna ex parte nunc primum in lucem edita. Madrid: Antonio de Sancha, 1781, pág. XXVII.
  • Serrano y Sanz, Manuel. Biblioteca de Autores Españoles. Apuntes para una Biblioteca de escritoras españolas. Desde el año 1.401 al 1.833. Vol II. Madrid: Revista de Archivos, Bibliotecas y Museos, 1.905, pp. 399-400.